... من هستم و دنیای من
کلاغ پر زد از روی شاخه ها
غار غار ...دور شد ... رفت
سیلی خوردم از آسمان
تگرگ بود شاید
و بعد هم خودش بارید
بارید بارید آنقدر که رسیدم به همان اوج دلتنگی
آنقدر که لب باز کردم
زیر باران
خیس خیس
خدایا من هم جای آسمانت
بهارم برسد میبارم میگریم
چشمانم جوشید
اشک نریختم ُ اشک آسمان بوسید گونه هایم را
و تلفیق دلتنگی های من ُ آسمان و شاید او
...
پاره های جگرم سوخت ، ز غم خفته ی یار
ای که از روی محبان شده ای ، خجل و افسرده ببار
بار الها تو که از قصدو هدف میدانی و میدانی ، ز بد بودن کار
برسان توبه و رسم ادبم ، سوی گل یاس دیار
پ.ن: شهادت فاطمه زهرا بر همه مسلمانان جهان تسلیت باد.
گاهی هم باید گریست
بحال بلبلی که دیگر
شعری برای خواندن ندارد ...
...
در پیله خود میشکنم میمیرم
شاید از مردن من
غل و زنجیر کسی باز شود
و از بودن تو
یا که از روی محبت
چهره ها شاد شود
بگذار که از شادیه تو شاد شوم
شاید از شادیه تو
غنچه گل باز شود
من بروی تو و تو روی کسان میخندی
شاید از خنده ی ما
کیینه ها آب شود
...
آری حفظ هستم دیگر
دو ضربدر دو چهار میشود
اما نمیدانم حساب و کتاب ریاضی کجا و مشق های سهراب کجا!؟
لیلی ام چشم میدوخت به دله مجنون که اگر میتپد بیقرار باشد؟
شیرینو فرهاد چه طور ؟
اگر عشق اینگونه معنا میشود من از عشق هیییچ نمیدانم
مزه ی گسه بغضم را مزه مزه میکنم
آخ
تیر میکشد عاقلانه ام!
هذیان نوشته هایم باردار است...
میمیرد جنین خواسته هایم...
و در آغوش آرزوهایم دفنش میکنم!
داغ میشوم مست میکنم دیوانه وار میخندم
و یک جرعه زهر مار نوش جان میکنم
هنوز تیر میکشد
و اینبار قلبم!
تاریک میبینم و آهسته گام برمیدارم
به خاک می افتم و آرام آرام میبارم
میبارم
میبارم
...
پ.ن :
پی نوشت ربطی به متن ندارد : امروز بخاطر دونفر خوشحال بودم.
از رسیدن.از شاد بودن ...
از حسه قشنگی که خوب میدانم چیست!!!
گفته بودم تنهام. گفته بودم اشک نمیریزم دیگر میخندم...
گفته بودم گفته بودم تغ آری گفته ام عرعر را!
ای بابا ...
بهانه های نوشتنم بهانه آوردند باز!
...
...
...
آهان...
اصلا ... کجایی تو؟
پ.ن : بهم ریختم..
تغ
تغ
تغ .....
تخته میکنم دلی را که اینگونه احمقانه با احساس است ...
پ.ن : رژه رفتن روی احساس من بدون وقت قبلی ممنوع ! ! !
اینبار جایز نیست ناسزا بگویم.
نه بتو و نه به خودم...
در حیرتم اشک ها و زجه زدن ها و ناله ها و دردهایی که برای ترکت کشیدم
کجای مغزم نشست که به یکباره با صدایت فروریخت؟ بیکباره از دست رفت
همه ی امرو نهی های عقلم! ای دل دیووانه ...
باز هم سست شدم ... دلم لرزید...
به دست باد سپردم غرور و تجربه و تلخی هایم را!
و همان گونه که سپردم به باد ُ اعتماد کردم بتو !
عجب رسمی ست عاشقی !
عجب دردی ست !
نه ... عجب ناجوانمردانه آهی ست که میسوزاند هستی و هست و نیست را!
هیچ نمی گویم دیگر... جایز نیست ناسزا بگویم باز!!!
پ.ن :
و غمی کهنه و زخمی آلوده
جگرم را میسوزاند
و جز آآه گلویم هییچ نتواند گوید
بابا آب داد
بابا نان داد
خدا هم نفس ... جان ... زندگی
اما نمیدانم در این میان تو که بودی ؟
که بیتو رنگ ندارد برایم
آب نان جان و حتی زندگی
پ.ن :
تو = ؟؟؟
تفسیر علامت سوال درگیرت نکند مهم زندگیست که رنگ ندارد!!!
